Kortom: zoeken op Internet. En de keuze is reuze, heb ik wel gezien. Ik had een paar eisen:
- niet te duur
- ready to run
- liefst iets militairs
- truck
Zoeken dus.
Traxxas? Ja, mooi,, maar oef, wat een prijzen. Cross RC? Prachtig, maar financieel ook aardig aan de prijs. Ik wil een 'instapmodel'. Niet meteen een maand pensioen plus AOW aan zo'n ding besteden. Eerst kijken of het leuk is...
Kortom: na twee weken research werd het de Terranaut van Hobbyplus. RTR, schaal 1:18, dus niet lomp groot, een prijs van nét onder de 300 euro en een militair uiterlijk.
8 x 8 aangedreven, maar ook 8 x 8 besturing.
Verlichting met 'gewoon licht', mistlampen, knipperlichten, alarmlichten, instrumentenverlichting en zwaailichten.
Een functionele lier en een koppelschotel op het achterdek.
Kortom: vrijdag besteld en betaald bij Top RC in Uden, 's zaterdags in huis. Prima.
Eerste indruk:
Goed verpakt. "TNT-proof" zeg maar. In de doos:
- de 6-kanaals zender, beschrijving inclusief 'exploded views' én een lijst met alle onderdelen en
bestelnummers (makkelijk als je iets molt)
- het bekende zeskantsleuteltje en stabilisatorstangen.
- Een USB-lader voor de Lipo
- Een 7,4V, 1.100 mAh Lipo accuutje.
- De auto zelf: goed ingepakt in folie en schokvrij in schuim.
4 AA-type penlights voor de zender moet je zelf aanschaffen.
Wat ik miste: een 2mm inbussleutel. De hele kit is met 2mm inbusjes geschroefd. Zo'n sleuteltje zou er bij moeten zitten, vind ik.
De wagen zelf
Die ziet er indrukwekkend uit. Alle elektronica zit opgeborgen in de kist achter de cabine: hoog en redelijk droog.
Het 'hart' van alle elektronica is de (2,4gHz) ontvanger / regelaar / lichtschakelunit in één. Met héééle kleine servo-stekkertjes...
De accu: onder de cabine.
Servo's: 6 stuks. Voor elke as een stuurservo, een servo voor de versnellingsbak (in feite zou dat een 'vertragingsbak' moeten heten) en een continueservo voor de lier. De laatste is netjes weggewerkt in een 'kist' naast de lier op het achterdek. Servo's zijn volgens de fabrikant 'waterresistant'. Mijn ervaring in de scheepsmodelbouw is dat die claim nog wel eens ten onrechte gebruikt wordt. Maar dat gaan we hopelijk niet meemaken.
Alle bedrading: keurig weggewerkt met kleine tiewraps.
De lierkabel: staal met een stalen haak. Kan wel wat hebben.
Het chassis bestaat uit twee aluminium profielen waar alles aan/opgebouwd is.
De opbouw is een onecht kind, zo te zien het resultaat van een kruising van een HEMTT, een Scania met een beetje URAL. Fantasiemodel dus. Uitgevoerd in hard spuitgietplastic; dat kan een stootje hebben. En in tegenstelling tot lexan body's: goed gedetailleerd.
Banden: goed profiel, redelijk flexibel. De beide reservebanden op de opbouw zijn inderdaad écht reservobanden. Als je een band of velg beschadigt: reservewiel er af, wisselen en rijden maar weer.
Spiegels: inklappend.
Het hele ding ritselt van de stickers. Te groot, niet relevant. Die gaan er allemaal af; ik wil een truck op NL-kenteken met de onderdeelsemblemen van 140 Zwaar Transportcompagnie uit Stroe.
Een bemanning is niet aanwezig, maar mijn maatje Jaap (ook op dit forum) bood aan de chauffeur te 3D-printen. En na een middagje achter een beeldscherm kwam er een chauffeur van zijn printbed vandaan. Waarvoor alsnog dank, Jaap.
Kortom: met een paar kanttekeningen was ik er wel blij mee.
Rijden: Toen ik de Terranaut kocht lag er een dag later bij ons 10cm sneeuw. Lachen...
Op de stoep lekker door de sneeuw raggen. Eerst met alleen voorwielbesturing: een draaicirkel van zo'n 110 cm. Achterwielbesturing erbij: draaicirkel werd 60 cm, bijna om z'n as draaien.
Vervolgens 'crab-steering'(alle wielen dezelfde kant uit sturend) Bijzonder handig als je nét niet goed voor een hindernis staat. De wagen gaat schuin naar voren (of naar achteren). En ja, dat kan ook op volle kracht. In de sneeuw zie je dan 7 sporen, want twee wielen rijden in exact hetzelfde spoor. Op het grasveld in de sneeuw heeft de Terranaut het wat moeilijker: sneeuw stapelt zich op voor de wagen en hij duwt het voor zich uit in plaats van er overheen te
klauteren. Een paar keer steken is de oplossing.
Tijdens die eerste ritjes merkte ik wel dat ik zo'n stuurwielzender niet gewend ben. Ik heb bijna 50 jaar met stickzenders gewerkt.
En... deze zender heeft een paar zaken die ergonomisch minder handig zijn.
- Het hefboompje voor de achterwielbesturing is klein en zit pal naast/onder het stuurwiel.
- De knop voor de lierservo zit precies onder het twee kootje van je linkerduim. Even niet opletten en de lier gaat uitlieren. Dat is op zich het probleem niet, maar nog twee keer ongemerkt op die knop drukken en de lier gaat inlieren. En de haak loopt dan op een gegeven moment tegen de bumper vast. Met als risico dat de lierservo er écht aan gaat trekken en vervolgens doorbrandt. Geen fijn plan. Dus ik heb het stekkertje van de lierservo uit de ontvanger getrokken.
Verder wordt de schakelaar van de versnellingsbak ook nog wel eens onbedoeld gebruikt doordat ik er met m'n rechterhand, als ik de achterwielen wil besturen, overheen schuif. En staan de wagen plotseling in 'neutraal'.
En dee zender is overduidelijk vrouwelijk. Zij piept. Als je de versnellingsbak gebruikt: piep. Achterwielbesturing: piep. Lier: piep. Inttitant. Een zender moet gewoon doen wat ik wil.
Zonder gepiep. Dan had ze maar geen zender moeten worden.
Maar voor de rest: voorzien van reservo-reverse, dual rate, eindpuntbegrenzing van gas en sturen. indicatielampjes voor de accuspanning, auto cut-off als je het ding té lang niet gebruikt. (Ook dát zou er bij een vrouw opmoetten zitten...
)In de tussentijd had ik alle stickers van de wagen afgepeuterd en de kwast gepakt.
De cabine in een (mat) camouflage-motief geschilderd, stof en slijtage aangebracht op de logische plekken en de achterzijde geweatherd.
Vervolgens ben ik een middagje in Paint en Word aan de slag gegaan om nummerborden, onderdeelsemblemen en opschriften te maken.
Die uitgeprint op decal-papier en op de juiste plaatsen aangebracht. Nu is het inderdaad een truck van 140 ZwTCie uit Stroe.
Inclusief namen van de chauffeur en bijrijder: 140 ZwTCie is de 'Obelix-compagnie'. Alle personeelsleden hebben een 'Gallische' bijnaam.
Overgenomen uit de bekende stripserie 'Asterix & Obelix'.
Bij de echte compagnie liep er een vrijgezelle sergeant-majoor rond met de bijnaam 'Wiptnix'.
Na even denken kregen de chauffeur en bijrijder van de Terranaut de namen 'Kannix' en 'Fixtnix'.
En die staan dus ook op hun deur...
Alleen met de grote keien op het parcours (en dan spreek ik oveer keien met een doorsnede van 5 cm of meer) heeft hij moeite. Daar blijft het midden van de romp nog wel eens op hangen. Afgelopen zaterdag schoot de laatste cardanas uit elkaar toen ik over de keien reed. Iets té ruig dus. Het blijft een lang voertuig...
- Crawlen is leuk. Lekker rustig over moeilijke obstakels zien te komen. Gebruik maken van de mogelijkheden van je voertui. En de beperkingen ervan kennen.
- De Terranaut is een leuk ding voor een beginner. Niet al te duur, veel 'hardware' voor je geld en hij komt zonder problemen over obstakels waar andere voertuigen best wel moeite mee hebben.
Ik ben er blij mee en ondertussen aan het kijken naar een wat grotere crawler.
CrossRC heeft wel een hele mooie MAN in hun assortiment...
Als jullie tips hebben: laat het weten!
x 1